تصویر روز؛ افکتهای نامرئی اما شگفتانگیز Sinners چگونه ساخته شدند؟
از دو برابر کردن مایکل بی. جردن تا خلق مزرعههای پنبه دیجیتال، همگی از معجزات فیلم جدید رایان کوگلر هستند.
گزارش تازهای از پشتصحنه (Sinners) نشان میدهد چرا جلوههای بصری این فیلم که نامزد اسکار شده یکی از نامرئیترین و درعینحال پیچیدهترین کارهای سالهای اخیر است. مایکل رالا (سرپرست VFX) و جیمز الکساندر (تهیهکننده VFX) در گفتوگویی مفصل توضیح دادهاند که چگونه تیمشان توانست جهان خونآلود، بلوزمحور و شاعرانه فیلم رایان کوگلر را بسازد؛ جهانی که در آن مایکل بی. جردن دو نقش را بازی میکند و صحنههای فراواقعی بدون آنکه به چشم بیایند، در دل روایت حل میشوند.
فیلم بیش از ۲۵۰ شات دوقلو دارد.
نیمی از آنها با تکنیک کلاسیک اسپلیتاسکرین و استفاده از Technodolly ضبط شدهاند تا دوربین بتواند حرکت دقیق را تکرار کند.
برای صحنههای اکشن، تیم VFX ابزار تازهای ساخت: Halo Rig، حلقهای از ۱۰ دوربین که ۳۶۰ درجه حرکت سر جردن را ثبت میکرد تا بتوانند سر او را روی بدلکار قرار دهند.
رالا میگوید برخی اعضای تیم «فراموش کرده بودند کدام نسخه واقعی است».
سکانس موسیقایی (Surreal Montage)؛ چهار دقیقه بدون قطع شدن گرفته شده.
این صحنه که در آن اجرای پرشور (I Lied to You) سقف را میلرزاند، از ماهها قبل طراحی شد.
دوربین IMAX فقط ۷۰ ثانیه ضبط میکرد، بنابراین ۵ نقطه اتصال نامرئی طراحی شد.
پایان صحنه در ابتدا واقعی بود، اما کوگلر تصمیم گرفت دوربین «با ذرات آتش از سقف عبور کند»؛ بنابراین پایان کاملاً دیجیتال بازسازی شد. آسمانی که دیده میشود واقعاً لوئیزیانا نیست؛ کار دست جاشوا تری است.
مزرعههای پنبه؛ واقعیت یا توهم؟
در محل فیلمبرداری فقط نیقند وجود داشت.
تیم تنها ۵۰ بوته واقعی (در اصل شمعدانی با توپکهای پنبه) داشت.
باقی مزرعه (بیش از ۳ میلیون بوته) کاملاً دیجیتال ساخته شد.
سیستم طوری طراحی شد که بوتههای چیدهشده و نچیده در مسیر حرکت شخصیتها دقیقاً با داستان هماهنگ باشند.
گریمهای چندمرحلهای برای نابودی تدریجی شخصیت رِمیک طراحی شده بود، اما زمان فیلمبرداری کافی نبود.
تیم VFX همه مراحل گریم را اسکن و نسخه دیجیتال ساخت.
سپس این مراحل را بهصورت پیشرونده و پویا روی صورت بازیگر اعمال کردند تا روند سوختن، تاولزدن و فروپاشی طبیعی به نظر برسد.
چرا این جلوهها «نامرئی» هستند؟
کوگلر از ابتدا تأکید داشت که جلوهها باید در خدمت داستان باشند، نه جلوهفروشی.
او نمونههایی مانند (The Dark Knight) و (Children of Men) را مثال زده بود؛ آثاری که VFX در آنها دیده نمیشود، اما بدون آنها فیلم کار نمیکند.
رالا میگوید: «بهترین تعریف این است که مادرم گفت: نمیدانم دقیقاً چه کار کردید!»
