سکانس روز | «چیزهای عجیب» با پایانی طولانی اما کماثر تمام شد
در ادامه سکانس روز | پس از پنج فصل، سریال علمیتخیلی و ترسناک «چیزهای عجیب» با یک قسمت طولانی دو ساعته به پایان رسید؛ پایانی که بسیاری از مخاطبان آن را نه میراثساز و نه هیجانانگیز دانستند. این پایان یادآور تجربه تلخ سریال «بازی تاج و تخت» بود؛ پر سر و صدا اما کماثر.
سریال «چیزهای عجیب» (Stranger Things) که از سال ۲۰۱۶ در نتفلیکس آغاز شد و به سرعت به یکی از محبوبترین آثار علمیتخیلی و ترسناک تبدیل شد، پس از پنج فصل با یک قسمت پایانی طولانی در شب سال نو ۲۰۲۵ به پایان رسید. این قسمت که در ماه مه ۱۹۸۹ روایت میشود، تمرکز خود را بر سرنوشت گروه دوستان هاوکینز گذاشت؛ همان شخصیتهایی که از فصل اول تاکنون محور اصلی داستان بودند.
قسمت پایانی با بازی نمادین «سیاهچاله و اژدها» آغاز شد و در نهایت با یک تقارن داستانی به پایان رسید؛ جایی که کارن ویلر بچهها را برای شام فراخواند، درست مانند قسمت اول، با این تفاوت که این بار به جای پیتزا، لازانیا سرو شد. این پایان ساده و بدون جلوههای ویژه، بسیاری از مخاطبان را شگفتزده نکرد و حتی برخی آن را تکراری و کماثر دانستند.
در طول قسمت پایانی، لحظات مهمی مانند جدایی نانسی و جاناتان، درگیری در اتاق فرار «گو» و آشتی استیو و داستین به نمایش درآمد. اما تصمیم «اِلِوِن» برای فدا کردن خود، که از مدتها قبل پیشبینی شده بود، نتوانست تأثیر عاطفی مورد انتظار را بر مخاطبان بگذارد. بسیاری از بینندگان این پایان را ناراضیکننده و سرخورده توصیف کردند.
منتقدان نیز معتقدند که قسمت پایانی بیش از حد طولانی بود و میتوانست در مدت زمان کوتاهتری روایت شود. برخی از کارشناسان بر این باورند که سریال در نهایت همان مسیری را طی کرد که پیشتر «بازی تاج و تخت» رفته بود؛ پایانی پر سر و صدا اما فاقد انسجام و میراث ماندگار.
با این حال، پایان باز سریال و سرنوشت نامشخص «اِلِوِن» باعث شد تا برخی مخاطبان همچنان به آینده داستان امیدوار باشند و آن را از یک پایان «کاملاً بد» نجاتیافته بدانند. این دوگانگی در واکنشها نشان میدهد که «چیزهای عجیب» توانست مخاطبان را به دو دسته تقسیم کند: گروهی که پایان را احساسی و اپرایی دیدند و گروهی که آن را نامنسجم و کماثر دانستند.
در نهایت، سریال «چیزهای عجیب» با وجود محبوبیت فراوان در طول سالهای پخش، نتوانست پایانی میراثساز ارائه دهد. این پایان شاید برای برخی مخاطبان رضایتبخش باشد، اما برای بسیاری یادآور تجربه تلخ پایان «بازی تاج و تخت» است؛ پایانی که نه افتضاح بود و نه هیجانانگیز، بلکه چیزی میان این دو.
