جان ترنوس کیست؟ مردی که ممکن است مدیرعامل بعدی اپل شود

مرد آرام و در سایه‌ی کوپرتینو بالاخره به بالاترین مقام رسید؛ آیا جانشین تیم کوک می‌تواند جادوی از دست رفته‌ی اپل را دوباره زنده کند؟

یکی از نیمه‌شب‌های سال ۲۰۰۱، جان ترنوس جوان فرسنگ‌ها دور از خانه، در کارخانه‌ی یکی از تأمین‌کنندگان اپل، ذره‌بینی به دست گرفته بود و شیارهای متحدالمرکز روی سر یک پیچ را می‌شمارد. پیچ به پشت نمایشگر سینما دیسپلی بسته می‌شد؛ جایی که احتمالاً هیچ کاربری نیم‌نگاهی هم به آن نمی‌انداخت. اما ترنوس نمی‌توانست از این مشکل بگذرد.

روی سرِ پیچ ۳۵ شیار وجود داشت، درحالی‌که طراحی اپل ۲۵ شیار می‌خواست. ترنوس با تولیدکننده بحث می‌کرد که ناگهان به خودش آمد و فکر کرد: «من اینجا دقیقا چه می‌کنم؟ یعنی کارم عادی است؟» و بعد به این نتیجه رسید که شاید عادی نباشد، ولی قطعا کار درستی می‌کند. گروه ماه‌ها برای ساخت نمایشگر وقت گذاشته بود و ترنوس می‌خواست حتی پنهان‌ترین قطعات هم به بهترین شکل ساخته شوند.

مهندسی که ۲۵ سال پیش دغدغه‌اش تطبیق یک قطعه با نقشه‌ی کاغذی بود، به‌تدریج گستره‌ی نفوذش از نمایشگری ساده فراتر رفت و به تکامل آی‌مک، آی‌پد، ایرپادز، آیفون، مک و در نهایت رهبری کل سخت‌افزار اپل رسید و حالا سکان یکی از ارزشمندترین شرکت‌های جهان را در دست می‌گیرد.

ترنوس تقریباً تمام زندگی حرفه‌ای‌اش را درون کوپرتینو و به‌دوراز هیاهوی رسانه‌ای سپری کرد، مردی در سایه که قدم‌به‌قدم با محصولات شرکت بالا رفت. مسیر حرفه‌ای جانشین تیم کوک، از طراحی دستگاه تغذیه‌ی مکانیکی در استخر دانشگاه آغاز شد، از کارخانه‌های آسیایی و گذار مک به اپل سیلیکون گذشت و به تصمیم‌هایی رسید که نقشه‌ی راه محصولات اپل را ترسیم می‌کنند.

مهندسی با انضباط یک شناگر؛ روزهای پیش از ورود به اپل

ترنوس سال ۱۹۹۳ از ساحل غربی آمریکا به فیلادلفیا رفت تا در دانشگاه پنسیلوانیا مهندسی مکانیک و مکانیک کاربردی بخواند. روان‌شناسی را نیز به‌عنوان رشته فرعی انتخاب کرد و چهار سال عضو تیم شنا بود. هم‌تیمی‌ها و هم‌خانه‌اش، پال فیهری، او را دانشجویی آرام، به‌شدت منظم و خوش‌برخورد به یاد می‌آورند که «هرگز عجولانه تصمیم نمی‌گرفت».

بیدارباش‌های زودهنگام، دو نوبت تمرین طاقت‌فرسای روزانه و اردوهای فشرده‌ی زمستانی در فلوریدا، استمراری را در ترنوس نهادینه کرد که بعدها به مشخصه‌ی حرفه‌ای‌اش تبدیل شد. سال ۱۹۹۴ در دو سری مسابقات شنا مقام نخست را به دست آورد و مربیانش او را به انضباطی می‌شناختند که نیازی به نمایش نداشت. هر روز تا نهایت مرز توانش کار می‌کرد، اما همیشه خوش‌خلق می‌ماند.

«نمونه ساخته‌شده H.A.N.D. Feeder در دانشگاه پن؛ سازوکاری مکانیکی که حرکت سر و گردن را به حرکت قاشق تبدیل می‌کرد و برای کمک به افراد مبتلا به فلج چهاراندام طراحی شده بودDAILY PENN

ترنوس مهم‌ترین پروژه‌ی دوران دانشجویی‌اش را با هدف کمک به افراد مبتلا به فلج چهاراندام انتخاب کرد. او و هم‌تیمی‌هایش دستگاهی به نام H.A.N.D. Feeder را طراحی کردند که بدون نیاز به هیچ‌گونه موتور یا تجهیزات الکترونیکی، حرکات سر و گردن کاربر را به حرکت قاشق ترجمه می‌کرد تا به استقلال آن‌ها در غذاخوردن کمک کند.

طراحی بازوی مکانیکی برای بیماران فلج، اولین پروژه‌ای بود که استعداد مهندسی ترنوس را ثابت کرد

مهندسی دستگاه چنان ظریف بود که حرکات هدفمند را دریافت و حرکات اضافی سر را فیلتر می‌کرد. تیم آن‌ها نمونه‌های اولیه دستگاه را با قطعات لگو ساخت و موفق شد جایزه‌ی بهترین مقاله‌ی Procter & Gamble را در یک کنفرانس معتبر رباتیک از آن خود کند.

دوران دانشگاه ترنوس بدون خطا به پایان نرسید. روزی هنگام کار با دستگاه فرز CNC، دستور کامپیوتری اشتباهش باعث شد ابزار برش با شدت به میز کار کوبیده شود و خسارت سنگینی به بار بیاورد. مسئول کارگاه تا پایان سال او را با لقب کرَش (تصادف) صدا می‌زد؛ خاطره‌ای که خود ترنوس بعدها با خنده از آن یاد می‌کرد.

بااین‌حال ترنوس فهمید که هر محصول کاملی، از دل نمونه‌های اولیه، لمس اشیای واقعی و آزمون‌وخطا و یادگیری متولد می‌شود.

هدست V8 شرکت Virtual Research SystemsResearchGate

ترنوس سال ۱۹۹۷ فارغ‌التحصیل شد و به‌عنوان مهندس مکانیک به شرکتی کوچک به نام Virtual Research Systems پیوست. این استارتاپ در زمینه‌ی ساخت تجهیزات و هدست‌های واقعیت مجازی فعالیت می‌کرد؛ محصولاتی که در اواخر دهه‌ی ۹۰ میلادی به‌شدت سنگین، گران و عمدتاً مخصوص محیط‌های تخصصی بودند.

اگرچه جان ترنوس چهار سال در این شرکت ماند و دوران کاری‌اش با عرضه‌ی محصولاتی چون هدست V8 هم‌زمان شد، اما تجربه‌ی نخستین شغلش از منظر دیگری ارزشمند بود. او الفبای ساخت سخت‌افزار واقعیت مجازی را در همان سال‌ها آموخت؛ بینشی که سال‌ها بعد هنگام تصمیم‌گیری درباره گران‌ترین هدست اپل، دوباره به کارش آمد.

ورود به اپل؛ از پشت یک نمایشگر تا کف کارخانه

سال ۲۰۰۱، زمانی که جان ترنوس به گروه طراحی محصول اپل پیوست، این شرکت شباهت چندانی به امپراتوری تثبیت‌شده امروزی نداشت. اپل به‌تازگی از سایه‌ی بحران مالی اواخر دهه‌ی ۹۰ گریخته بود و برای بازپس‌گیری جایگاهش در صنعت کامپیوتر می‌جنگید. نخستین آیپاد همان سال معرفی شد و آیفون اصلاً وجود خارجی نداشت.

نخستین ماموریت ترنوس با نمایشگر سینما دیسپلی (Cinema Display) تعریف شد که او را در نیمه‌های شب به وسواس شمردن شیار پیچ‌ها کشاند. محفظه‌ی شفاف این دستگاه با پیچ‌هایی از جنس فولاد ضدزنگ مونتاژ می‌شد که شیارهای روی سر آن‌ها، نور را دقیقا شبیه به سطح یک سی‌دی بازتاب می‌دادند.

ترنوس در اولین پروژه‌اش در اپل، با یکی از دشوارترین بخش‌های مهندسی محصول روبه‌رو شد و فاصله‌ی طرح آرمانی روی کاغذ و آنچه را که خط تولید تحویل می‌دهد، کاملاً درک کرد. خودش می‌گوید که حضور در میان مهندسان باتجربه اپل، در ماه‌های نخست هم هیجان‌زده‌اش می‌کرد و هم او را می‌ترساند.

ترنوس برخلاف مدیران سنتی، دفاتر اختصاصی را رد می‌کرد تا همیشه کنار تیم مهندسی‌اش بماند

سال‌ها بعد بر اساس تجربه‌ی ابتدایی‌اش از اپل به دانشجویان دانشگاه پنسیلوانیا توصیه‌ای کرد: «هرگز خودت را کم‌هوش‌ترین آدم اتاق فرض نکن، اما خیال نکن به اندازه‌ی دیگران می‌دانی.» نیمه‌ی اول این قانون به او جرئت حرف‌زدن می‌داد و نیمه‌ی دوم اجازه‌ی پرسیدن، ترکیبی حیاتی برای مهندسی جوان که برای اولین‌بار با غول‌های زنجیره‌ی تأمین و تولید انبوه مواجه می‌شد.

ترنوس تنها سه سال پس از ورودش به اپل به جایگاه مدیریتی رسید. در همان دوران، تیم او به طبقه‌ای با فضای کاریِ باز منتقل شد. با اینکه ترنوس می‌توانست یکی از دفترهای خصوصی را انتخاب کند، اما ترجیح داد میز کارش را در کنار اعضای تیمش بگذارد.

نمای کامل سیستم کامپیوتری iMac G5sellmac

حتی در سال ۲۰۱۱، زمانی که با بازنشستگی رئیسش، استیو سیفرت، یک دفتر اختصاصی دیگر خالی شد، ترنوس باز هم دست رد به سینه‌ی این پیشنهاد زد. سیفرت بعدها او را مدیری مردم‌دار توصیف کرد و گفت همین نشستن در دل تیم، کلید موفقیت ترنوس در هدایت و درک بهتر کارکنانش بود.

تا سال ۲۰۰۵، سکان مهندسی سخت‌افزار آی‌مک در دستان ترنوس قرار داشت و او روی نسل G5 کار می‌کرد. با پذیرش این نقش، سفرهای پی‌درپی میان کوپرتینو و کارخانه‌های آسیایی به بخشی از زندگی‌اش تبدیل شد و در کارخانه‌ها آموخت که چگونه ایده‌ای ظریف را میلیون‌ها بار تکرار کند.

یکی از ماموریت‌های سخت تیم او تثبیت صفحه‌ی شیشه‌ای آی‌مک با استفاده از آهن‌ربا بود؛ آن‌ها باید روشی نامتعارف را از مرحله‌ی طراحی عبور می‌دادند و به فرایند تولیدی قابل‌اعتمادی تبدیل می‌کردند. تحلیلگران نیز صعود سریع ترنوس را به ترکیب درک او از طراحی و تجربه‌اش از خطوط تولید نسبت می‌دهند.

برای اطلاع از به روز ترین اخبار روز فرهنگی و اجتماعی فیلم و سریال همراه گلی شی باشید.